Wydawca treści Wydawca treści

ASF zagraża również dzikom …

Afrykański pomór świń (ASF) to zakaźna choroba wirusowa, na którą podatne są świnie domowe oraz dziki. Na zarażenie nie są wrażliwi ludzie, wirus nie stwarza zagrożenia dla ich zdrowia i życia. Najczęstszym sposobem infekcji jest kontakt z zakażonymi zwierzętami. Na obszarach o wysokim zagęszczeniu gospodarstw hodowlanych, rozprzestrzenianie się wirusa między stadami jest ułatwione. Najczęściej za pośrednictwem odwiedzających zagrodę, przez zakażoną paszę, wodę, wyposażenie oraz skarmianie zwierząt odpadami.

Na terenie województw ściany wschodniej już kilka lat temu stwierdzono przypadki ognisk wirusa afrykańskiego pomoru świń ASF. Mimo szeroko zakrojonej akcji profilaktycznej i edukacyjnej, nowe ogniska pojawiły się na Mazowszu i Lubelszczyźnie. Wymogiem czasu była regulacja zagęszczenia dzików do poziomu 0,5 szt./km2. W województwach ościennych konieczne stało się zachowanie dodatkowych środków ostrożności.

W związku z zagrożeniem wskazana jest ostrożność podczas przebywania w lesie. Przemieszczająca się zwierzyna może stanowić zagrożenie również dla ruchu drogowego. Lekarze weterynarii ostrzegają, każdy przypadek znalezienia padłego dzika, powinien być zgłoszony niezwłocznie do Powiatowego Lekarza Weterynarii. Padlina poddana będzie badaniom w kierunku zakażenia wirusem. Dodatkowo zdrowe dziki pozyskane w lesie są badane, zgodnie z wytycznymi monitoringu krajowego.

Człowiek nie musi się obawiać zarażenia wirusem, nie powoduje on choroby u ludzi. Jednak może przenieść wirusa na skórze lub ubraniu, np. do zagrody, chlewni. Wirus może być transportowany na odzieży, obuwiu, skórze i włosach. Roznoszą go również lisy, wałęsające się koty i psy mające kontakt z padłym dzikiem. Ważna jest dbałość o warunki bezpieczeństwa hodowli, przestrzeganie higieny przed każdorazowym wejściem do gospodarskich pomieszczeń. Hodowle świń pod ścisłą kontrolą weterynaryjną stanowią niewielkie źródło potencjalnego zakażenia.

Zasady bioasekuracji …

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi z dnia 3 kwietnia 2015 r. na obszarze objętym programem wprowadzono się następujące zasady bioasekuracji, które muszą spełniać zainteresowane gospodarstwa:

1) w systemie otwartym muszą być zabezpieczenie podwójnym ogrodzeniem, co najmniej 1,5 m wysokości, na podmurówce lub z wkopanym krawężnikiem;

2) wdrożenie programu monitorowania i zwalczania gryzoni;

3) przeprowadzanie okresowych zabiegów dezynsekcji (od kwietnia do listopada każdego roku);

4) prowadzenie rejestru środków transportu do przewozu świń, które wjeżdżają na teren gospodarstwa, oraz rejestru wejść osób do hodowlanych pomieszczeń;

5) zabezpieczenie budynku przed dostępem zwierząt domowych;

6) zapewnienie, aby osoby mające kontakt ze świniami nie utrzymywały własnych zwierząt poza tym gospodarstwem oraz nie zajmowały się dodatkowo ich obsługą w innych gospodarstwach;

7) zapewnienie, aby do budynków nie wchodziły osoby postronne; 8) zapewnienie, aby osoby przebywające w budynkach inwentarskich używały odzieży ochronnej oraz obuwia ochronnego.

Leśnicy i myśliwi też muszą uważać …

Dzik jest jednym z gatunków, które szybko przystosowały się do zmian środowiskowych spowodowanych działalnością człowieka, rozwojem rolnictwa, urbanizacją kraju. Coraz częściej obserwujemy lochy z warchlakami, na terenie miast, gdzie żerują w śmietnikach, na wysypiskach. To typowy wszystkożerca, w samym lesie najchętniej żywi się żołędziami, bukwią, robakami. Jest utrapieniem rolników, ryjąc czyni szkody, zwłaszcza w uprawach kukurydzy i roślin bulwiastych. W leśnym runie wykopuje dżdżownice, owady, gryzonie, których nory odnajduje węchem, nie gardzi padliną.

Dużym zagrożeniem jest człowiek, transport oraz leśne dziki, które przemieszczają się w sposób niekontrolowany. Obowiązuje bezwzględny zakaz wstępu osób niepowołanych, stosowanie odzieży ochronnej, dezynfekcja obiektów. Szczególnie myśliwi powinni unikać wchodzenia do chlewni, przez jakiś czas od zakończenia polowania nie powinno się również zostawiać odpadków żywnościowych w lesie. Hodowcy z terenów zagrożonych, albo dostosują gospodarstwa do zaostrzonych wymogów bioasekuracji, albo będą musieli zlikwidować hodowlę. W tym przypadku mogą liczyć na rekompensatą, decyzja zapada po kontroli.

Zgodnie z aktualnymi rozporządzeniami, na wszystkie dziki będzie można polować przez cały rok, dozwolone będzie wykonywanie w jednym obwodzie łowieckim polowania indywidualnego i zbiorowego w tym samym czasie, dopuszcza się wykorzystywanie urządzeń noktowizyjnych. Wszystko to ma na celu poprawienie skuteczności polowania, obniżenie zagęszczenia populacji, co z kolei powinno hamować rozprzestrzenianie się ASF.

Niezależnie od rozrzedzenia populacji dzików w łowisku obowiązują również zasady bioasekuracji. Na obszarze objętym ograniczeniami dopuszcza się patroszenie jedynie w miejscach przechowywania tuszy. Miejsce to musi być zdezynfekowane odpowiednim środkiem. Każdy odstrzelony dzik z podejrzeniem ASF po pobraniu próbek do badań przeznaczony jest do utylizacji. Zasady bioasekuracji dotyczą również środków transportu, które myszą być odpowiednio uszczelnione.

Lasy Państwowe stanowią ważne ogniwo w kompleksowym programie ograniczania afrykańskiego pomoru świń. We współpracy ze służbami weterynaryjnymi i myśliwymi podejmują wysiłki na rzecz ograniczenia zagrożenia. Do bieżącego kalendarza leśników doszły rygory związane z monitorowaniem zjawiska na terenach leśnych, z profilaktyką. Choć dla ludzi sam wirus jest niegroźny, może jednak doprowadzić do poważnych, dlatego leśnicy czują się współodpowiedzialni za swój odcinek.

Więcej o zagrożeniach, zasadach profilaktyki i bioasekuracji na stronach Głównego Inspektoratu Weterynarii oraz Państwowego Instytutu w Puławach:

https://www.wetgiw.gov.pl

https://www.piwet.pulawy.pl

JP

Materiały do pobrania


Szacowanie szkód po nowelizacji prawa łowieckiego ...

Informujemy, że z dniem 01.04.2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 marca 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo łowieckie oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 651).

Wg postanowień ustawy, dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego jest obowiązany do wynagradzania szkód wyrządzonych:

1) w uprawach i płodach rolnych przez dziki, łosie, jelenie, daniele i sarny;

2) przy wykonywaniu polowania.

Od 1 kwietnia 2018 r. szacowania szkód, a także ustalania wysokości odszkodowania dokonuje zespół składający się z:

1) przedstawiciela gminy właściwej ze względu na miejsce wystąpienia szkody;

2) przedstawiciela zarządcy albo dzierżawcy obwodu łowieckiego;

3) właściciela albo posiadacza gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda.

W związku z powyższym, w przypadku wystąpienia szkód w uprawach i płodach rolnych, właściciel albo posiadacz gruntów rolnych może złożyć wniosek o szacowanie szkód, w tym ustalenie wysokości odszkodowania, do organu wykonawczego gminy właściwej ze względu na miejsce wystąpienia szkody.

Do czasu opracowania i wydania nowych przepisów wykonawczych do znowelizowanej ustawy – Prawo łowieckie, należy podczas szacowania szkód posiłkować się rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 8 marca 2010 r. w sprawie sposobu postepowania przy szacowaniu szkód oraz wypłat odszkodowań za szkody w uprawach i płodach rolnych (Dz. U. nr 45, poz. 272), które określa metodykę wyliczenia należnego odszkodowania i wprowadza wzory protokołów szacowania szkód.

Właścicielowi albo posiadaczowi gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda oraz dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego przysługuje odwołanie do nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody.

Marcin Nawrot

Sekretarz


Łowiectwo

Pojęcie gospodarki łowieckiej obejmuje planowe i skoordynowane działania związane z ochroną zwierząt łownych i gospodarowaniem ich zasobami zgodnie z zasadami ekologii oraz założeniami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. W ramach łowiectwa podejmowane są działania mające na celu zachowanie różnorodności populacji zwierząt łownych poprzez ochronę i kształtowanie środowiska przyrodniczego w którym występuje, regulację jej stanu ilościowego uwzględniającego zachowanie równowagi ekologicznej jak i działania zmierzające do podtrzymania i krzewienia tradycji i kultury łowieckiej.

Powyższymi założeniami kierują się myśliwi skupieni w Polskim Związku Łowieckim.

W lasach żyje ok. 60 proc. z 618 gatunków kręgowców występujących w Polsce. Rozwój cywilizacji zachwiał odwieczną równowagą i regułami obowiązującymi w ekosystemach leśnych, co wpływa także na zwierzęta. Dlatego obecnie liczebność, sposoby opieki nad nimi, a także możliwości zapobiegania szkodom – reguluje prawo polskie i unijne.

Łowiectwo jest elementem ochrony środowiska przyrodniczego – tak definiuje je ustawa „Prawo łowieckie" z 1995 r. Zwierzęta łowne (20 proc. gatunków ssaków i 12 proc. ptaków występujących w Polsce) są dobrem ogólnonarodowym i własnością Skarbu Państwa. Gospodarowaniem zwierzyną łowną, zgodnie z zasadami ekologii oraz racjonalnej gospodarki leśnej, rolnej i rybackiej, zajmują się leśnicy oraz myśliwi zrzeszeni w Polskim Związku Łowieckim oraz leśnicy. W naszym kraju jest trwale wpisane w kulturę narodową, znalazło odbicie w sztuce i literaturze, uformowało trwałe wartości obyczajowe oraz moralne. Współcześni myśliwi starają się te wartości kultywować, rozwijać i wzbogacać. Nie tylko przestrzegają w swej działalności przepisów prawa, regulaminów i statutów, lecz także postępują zgodnie z przyjętymi od wieków normami etycznymi i kultywują dawne zwyczaje.

Leśnicy uczestniczą w ustalaniu liczebności zwierzyny leśnej, co jest konieczne do prowadzenia właściwej gospodarki populacjami. Polega ona na utrzymaniu stanu liczebnego na poziomie, który z jednej strony gwarantuje zachowanie trwałości lasów, z drugiej daje gwarancję właściwego rozwoju populacji. W ramach gospodarki łowieckiej leśnicy także:

  • zagospodarowują łowiska, np. przygotowując poletka łowieckie, wzbogacając skład gatunkowy drzewostanów i obrzeży lasu,
  • dokarmiają zwierzęta, głównie zimą, aby pomóc zwierzynie w okresach, gdy ma ona utrudniony dostęp do pokarmu naturalnego; dokarmianie powinno ograniczać szkody, jakie zwierzyna wyrządza w uprawach rolnych i lasach,
  • wprowadzają do lasu zwierzęta, które wcześniej występowały (tzw. reintrodukcja) oraz te, których liczebność drastycznie się zmniejszyła (tzw. restytucja), przykładem może być reintrodukcja żubra, który do roku 1925 został w Polsce niemal wytępiony, z powodzeniem przeprowadza się obecnie m.in. reintrodukcję cietrzewia i głuszca.
  • prowadzą szkolenia z zakresu łowiectwa, w tym także staże dla nowo wstępujących w szeregi Polskiego Związku Łowieckiego,
  • współpracują z jednostkami naukowymi w zakresie prowadzenia badań naukowych, realizacji prac naukowych i dyplomowych.

Elementem gospodarki łowieckiej są kontrolowane odstrzały zwierzyny, które odbywają się zgodnie z polskim i unijnym prawem, określającym m.in. okresy, strukturę płci i wieku. Odstrzał ma na celu utrzymanie optymalnych liczebności zwierzyny, bezpiecznych zarówno dla samej populacji, jak i środowiska.

Na terenie Nadleśnictwa Gołąbki występują następujące gatunki zwierzyny łownej: jelenie, daniele, sarny, muflony, dziki, lisy, borsuki, jenoty, tchórze, kuny, norki amerykańskie, piżmaki, zające szaraki, bażanty, kuropatwy, dzikie gęsi, dzikie kaczki, grzywacze, słonki, łyski.

 

 

Teren Nadleśnictwa Gołąbki zaliczony został do Rejonu Hodowlanego Pałuckiego.

Nadleśnictwo nadzoruje gospodarkę łowiecką w 17 obwodach łowieckich dzierżawionych przez następujące koła łowieckie:

1.                 Koło Łowieckie Nr 69 „Bażant" w Trzemesznie – obwód nr 160 i 165,

2.                 Koło Łowieckie Nr 18 „Żubr" – obwód nr 164,

3.                 Koło Łowieckie Nr 65 „Nadnoteckie" w Pakości – obwód nr 205,

4.                 Koło Łowieckie Nr 141 „Rogacz" w Piechcinie – obwód nr 206 i 209,

5.                 Wojskowe Koło Łowieckie Nr 250 „Miś" – obwód nr 207,

6.                 Koło Łowieckie Nr 119 „Szarak" w Biskupinie – obwód nr 208,

7.                 Wojskowe Koło Łowieckie Nr 294 „Hubertus" – obwód nr 210,

8.                 Koło Łowieckie Nr 60 „Szarak" w Mogilnie – obwód nr 226,

9.                 Koło Łowieckie Nr 9 „Gwardia"– obwód nr 225,

10.             Koło Łowieckie Nr 14 „Ostromecko-Zdrój" w Bydgoszczy – obwód nr 226,

11.             Koło Łowieckie Nr 62 „Knieja" w Mogilnie – obwód nr 227,

12.             Wojskowe Koło Łowieckie „Czapla" – obwód nr 228 i 244,

13.             Koło Łowieckie Nr 122 „Diana" w Rogowie – obwód nr 229,

14.             Koło Łowieckie Nr 123 „Rogacz" – obwód nr 230.

 

  

 

          

Materiały do pobrania